Het korte maar turbulente leven van een muziektent in Velseroord

Op 5 september 1925 ontvingen Burgemeester & Wethouders van de gemeente Velsen van het ‘Comité voor het verkrijgen van een muziektent in het centrum van Velseroord’ een verzoek tot plaatsing van een muziektent. Men had er al een op het oog, deze bevond zich in de tuin van Hotel-Lunchroom Westerveld te Driehuis. De muziektent was daar in 1924 nieuw gebouwd en had twee jaar dienst gedaan als locatie voor zomerconcerten. In september 1925 stond de inventaris van Lunchroom Westerveld te koop. Blijkbaar was men ermee gestopt en dus kwamen ook de muziekuitvoeringen tot een einde. De muziektent stond daar werkeloos.

Voorgeschiedenis

In 1922 zat de groei van Velseroord flink in de lift. Ook de muziek- en aanverwante verenigingen profiteerden van die groei. Daarbij deed het gemis van een muziektent in dit zich snel manifesterende deel van de gemeente Velsen zich steeds meer gelden. Op 30 juni 1922 werd er een vergadering belegd in gebouw Tivoli aan de IJmuiderstraatweg om de stichting van een muziektent te bespreken. Dat resulteerde in een commissie onder voorzitterschap van de heer A. Repko. Secretaris werd de heer J.W. Dreijer die ook eenzelfde functie bekleedde bij de muziekvereniging ‘Euphonie’.  Door middel van verschillende acties kreeg men in de loop der jaren een flink bedrag bij elkaar om plaatsing van de zo gewenste muziektent mogelijk te maken. Het wachten was op een mogelijkheid er een aan te schaffen. Die deed zich voor in de vorm van de werkloze muziektent in Driehuis waarmee we dit artikel begonnen. Het geld was er, de muziektent was er, nu nog een geschikte locatie.

Het college van B. & W. stond niet onwelwillend tegenover het verzoek, het werd door haar doorgestuurd naar de directeur van Openbare Werken. Die nam contact op met het Comité en uit die gesprekken kwam naar voren dat men streefde naar een plaats in het centrum van Velseroord. Uiteindelijk werd er met het Comité overeenstemming bereikt over een locatie “ten zuiden van de Wijk aan Zeeërweg en ten oosten van de Le Mairestraat”. Op enkele woningen na was dat terrein nog niet bebouwd. Op 1 december 1925 werd het voorstel tot plaatsing door de gemeenteraad aangenomen.

Kink in de kabel

De leden van het Comité waren natuurlijk verheugd dat de kleine muziektempel aan het culturele leven van Velseroord kon worden toegevoegd. Toch knaagde er iets. Men kwam er namelijk achter dat de toegewezen plaats bestemd was voor bebouwing en dan zou voor de tent weer snel een nieuwe plek moeten worden gevonden. Zo kwam het dat op 20 april 1926 het college van B&W een nieuw verzoek van het Comité ontving waarin het werd gevraagd terug te komen op het genomen besluit en een betere ‘de muziektent waardige’ plaats aan te wijzen. Men opperde als nieuwe locatie ‘het plein Casembrootstraat, voor de Gemeentelijke Bewaarschool’. Er was daar weinig rijverkeer en de plek achtte men duurzamer. Men had echt alles uit de kast gehaald om het college over te halen. Als klap op de vuurpijl zou na plaatsing de muziektent door het Comité worden overgedragen aan de gemeente als geschenk van de bewoners van Velseroord. Daarbij in het achterhoofd waarschijnlijk het idee houdend dat het onderhoud dan ook voor rekening van de gemeente zou zijn…

Na een positief advies van de Dienst Openbare Werken werd de nieuwe voorgestelde locatie op 8 juni 1926 door de gemeenteraad goedgekeurd.

Baldadigheid

Het Muziektent-Comité ging vol goede moed aan de slag om de muziektent vanuit Driehuis naar Velseroord te krijgen. Helaas had men geen rekening gehouden met de baldadigheid van de plaatselijke jeugd. Men was amper begonnen met de fundering of de stenen daarvan werden door de jeugd telkens stukgeslagen en de brokstukken werden steeds daarop door de gemeente trouw opgeruimd. Dat herhaalde zich een paar maal. Pas in april 1927 lukte het de fundering succesvol neer te leggen. Inmiddels begon de bodem van de verhuiskas leeg te raken, de vergunning was weliswaar binnen, maar de kosten van de verplaatsing kwamen volledig voor rekening van het Comité. De Harmonie ‘Kunst na Arbeid’ schoot te hulp met benefietstraatconcerten.
Vrijdag 19 augustus 1927 was het dan zover, de muziektent werd officieel geopend met een concert van ‘Kunst na Arbeid’.

Overdracht aan gemeente

Na enkele geslaagde concerten werd de muziektent op 22 oktober van dat jaar, zoals beloofd, aangeboden aan de gemeente. Het college werd gevraagd “genoemde tent voor onze gemeente te willen aanvaarden met alle lusten en lasten daaraan verbonden”. Dat wilde het college wel, maar niet alvorens een keuring te laten uitvoeren door Openbare Werken. Hoewel je een gegeven paard niet in de spreekwoordelijk bek mag kijken wilde men toch voorkomen met een kat in de zak te worden opgezadeld. De directeur Openbare Werken berichtte al een paar dagen later dat de muziektent “zich in tamelijk goeden staat bevindt”, wel met de kanttekening dat de “asphalt-dakbedekking op sommige plaatsen is afgewaaid”. Dat was blijkbaar geen beletsel want op 8 november 1927 werd de overname door de gemeente goedgekeurd in de gemeenteraad.

Vervolg en een roemloos einde

De daaropvolgende jaren werden door verschillende muziekverenigingen concerten gegeven in de muziektent. Symfonieorkest Euphonie, Harmonievereniging Kunst na Arbeid, Accordeonvereniging IJmuidens Roem en Muziekvereniging Voorwaarts zijn een paar voorbeelden van orkesten die hun klanken op het terrein voor de bewaarschaal aan de Casembrootstraat hebben laten horen. Maar zij waren zeker niet de enigen. Vooral in de beginjaren werd er druk gebruikgemaakt van de muziektent. Na 1931 nam echter de belangstelling om in de tent op te treden af. Een echt aanwijsbare reden voor die daling heb ik niet kunnen vinden. Misschien speelde de crisis uit de jaren ’30 een rol.

Hoe het ook zij, op een gegeven moment was er zelfs bijna sprake van leegstand. Verpaupering dreigde en de jeugd maakte dankbaar gebruik van het nieuwe speeltoestel. Dat werd de buurtbewoners te gortig. Op 19 november 1934 ontving het college van B&W een verzoekschrift van 22 bewoners uit de directe omgeving van de muziektent. In dat verzoekschrift stond vermeld dat de tent zich in verwaarloosde toestand bevond en dat hij zonder een grondige en kostbare reparatie niet meer geschikt was voor het doel waarvoor hij gebouwd was. Men was ook bang voor ongelukken.

De gemeente stuurde de directeur van Openbare Werken opnieuw op pad voor een inspectie. Die kwam onder meer tot de volgende conclusie: “De muziektent….verkeert in slechte staat en zal over eenigen tijd een flink bedrag aan onderhoud kosten. Deze tent staat in een volkrijke buurt, wat altijd een groot bezwaar is gebleken; ze vormt een geliefd speelobject voor de straatjeugd, met de gevolgen daarvan”. Omdat er nog hoogst zelden muziekuitvoeringen plaatsvonden was de conclusie van de directeur: afbreken en opruimen. De gemeenteraad kwam tot dezelfde conclusie en in de raadsvergadering van 21 januari 1935 werd het definitieve lot van de muziektent bezegeld. Zo kwam er na ruim zeven jaar een roemloos einde aan de kleine cultuurtempel in de Casembrootstraat.

Staartje?

Hoewel, ik vond nog een mogelijk derde leven voor de muziektent. Speeltuinvereniging Kindervreugd in Velsen-Noord zag wel wat in het af te breken object. Al een paar dagen na het besluit van de gemeenteraad ontving het college van B&W een verzoek van de in de ‘Rooie Buurt’ gesitueerde speeltuin om de muziektent beschikbaar te stellen voor haar jeugdmuziekcorps. Ik citeer: “Dat het speeltuinwerk bijna geheel geremd wordt in deze economische crisis en wij dankbaar kunnen zijn, dat de hekken nog niet behoeven gesloten te worden, zal voor U redenen genoeg zijn dat zij u deze vraag stellen”. Reeds twee dagen later ging de gemeente akkoord, maar was niet van plan om ook maar een cent bij te dragen aan de verhuizing.

Of de tent ook daadwerkelijk verplaatst is naar Velsen-Noord? Daarover zwijgen de historische bronnen. Laten we het maar houden op een open einde.

Reacties zijn welkom!

Henk de Reus